مقالات علمی

نسخه کامل و کاربردی مقالات به زودی در این بخش از سایت  ارائه میشود.

چکیده مقاله تئوری تعادلی قراردادها: مقاله، دکترین تعادل قراردادی عارفی (ACED) را به عنوان  مدلی میان‌رشته‌ای برای پرداختن به عدم تعادل قراردادی در توافقات بلندمدت مانند پروژه‌های ساختمانی و مشارکت‌های عمومی-خصوصی (PPP) معرفی می‌کند. ACED با بهره‌گیری از نظریه موازنۀ پروفسور جعفری لنگرودی و اصول علوم طبیعی - از جمله اصل لوشاتلیه، قانون سوم نیوتن و آنتروپی - قراردادها را به عنوان سیستم‌های بسته اما پویا مفهوم‌سازی می‌کند که در صورت اختلال، نیاز به تعادل مجدد سیستماتیک دارند. برای عملیاتی کردن این رویکرد، هفت فرمول تحلیلی (A1-A7) برای اندازه‌گیری عدم تعادل و راهکارهایی برای تعدیل قیمت مبتنی بر شاخص، شرط-های سختی و توزیع مجدد ریسک عادلانه ارائه شده است. نمونه‌های موردی در قراردادهای ساخت و ساز، انرژی و زیرساخت نشان می‌دهد که چگونه ACED انصاف، پیش‌بینی‌پذیری و تاب‌آوری را در روابط قراردادی افزایش می‌دهد. ACED با ترکیب استدلال حقوقی هنجاری با مدل‌سازی کمّی، چارچوبی عملی برای حفظ قراردادها و کاهش اختلافات در اختیار دادگاه‌ها، دیوان‌های داوری و سیاست‌گذاران قرار می‌دهد.

چکیده مقاله قرارنامه استاندارد داوری: قرارنامه داوری به‌عنوان سندی بنیادی و هویت‌بخش، چارچوب صلاحیت مرجع داوری، ساختار تشریفات، فرایند صدور رأی و مشروعیت کلی رسیدگی را شکل می‌دهد. در نظام حقوقی ایران، فقدان ساختاری منسجم و یکپارچه برای تنظیم شرایط مرجع، عامل مهمی در بروز دعاوی ابطال آراء و چالش‌های قضایی بوده است. تحلیل انتقادی عملکرد داوری و آرای قضایی نشان می‌دهد که ابهامات صلاحیتی، مستندات ناکافی، تعارض با قواعد آمره، بی‌توجهی به حقوق اشخاص ثالث و استدلال‌های ناسازگار عمدتاً ناشی از نبود قرارنامه‌ای منظم و هماهنگ است. این ضعف‌ها منجر به افزایش دعاوی ابطال و کاهش اعتبار داوری به‌عنوان مکانیزمی قابل اعتماد در حل اختلاف شده‌اند. پژوهش حاضر آشکار ساخت که با ارائه مدلی استاندارد از قرارنامه، مشروعیت، انسجام و قابلیت اجرایی آرای داوری قابل ارتقا است.

 چکیده مقاله داوری هدایتگر: در روش سنتی حل اختلافات، داوران به تبعیت از شرط یا قرارداد داوری، عموماً عملکردی حقوقی و با دامنه اختیارات محدودی را انتخاب می‌کنند. با توجه به موفقیت روش‌های نوین حل اختلاف، مانند پیشنهادات FIDIC و ADR که در آن‌ها داوران نقش فعال‌تری در پیشگیری از بروز اختلاف و کنترل آن دارند، این سؤال مطرح می‌شود که چگونه می‌توان با استفاده از اصول حقوقی و فنون داوری، ساختار سنتی داوری داخلی ایران را ارتقا بخشید؟ بر اساس استقراء در اصول حقوقی و تحلیل توصیفی، مشخص می‌شود که ابزارهای لازم برای «داوری هدایتگر» در نظام حقوقی ایران وجود دارد، اما نیازمند ارتقای فنون و تکنیک‌های داوری است. این مقاله بر مبنای فلسفۀ عملگرایی، راهکارهایی برای استفاده از قواعد به منظور تعیین بهترین روش‌های حل و فصل اختلافات نوین ارائه می‌دهد. این روش‌ها شامل داوری‌های ترتیبی یا ترکیبی مبتنی بر مذاکره و میانجی‌گری با اختیار تکمیل و تعدیل قرارداد هستند. قرارنامه استاندارد، مرام نامه و رای جامع داوری سه ابزار این داوری هستند.