چکیده : تحول روابط قراردادی، پیچیدگی فزاینده اختلافات تجاری و افزایش پرونده‌های چندلایه، مدیریت سنتی جریان رسیدگی در داوری را با چالش‌های جدیدی مواجه ساخته است. در داوری معاصر، کارآمدی فرایند تنها به کیفیت رأی نهایی وابسته نیست، بلکه نحوه سازمان‌دهی جریان رسیدگی، از جمله برنامه‌ریزی مراحل، مدیریت زمان، سامان‌دهی لوایح و ادله، کنترل هزینه و تنظیم تعاملات طرفین، نقش مهمی در تحقق سرعت، نظم، پیش‌بینی‌پذیری و انصاف رویه‌ای دارد. با وجود توسعه این رویکرد در قواعد و رویه‌های داوری بین‌المللی، مدیریت جریان رسیدگی و مدیریت حرفه‌ای پرونده در حقوق ایران به‌صورت منسجم و صریح صورت‌بندی نشده است. مسئله اصلی پژوهش آن است که مدیریت جریان رسیدگی در داوری چه مبانی و سازوکارهایی دارد و حقوق ایران تا چه اندازه ظرفیت پذیرش و سازمان‌دهی آن را داراست؟ این پژوهش با رویکرد توصیفی ـ تحلیلی، مبانی نظری و سازوکارهای مدیریت رسیدگی در ادبیات داوری و اسناد و قواعد بین‌المللی و نیز ظرفیت‌ها و محدودیت‌های حقوق ایران را در زمینه اداره فعال فرایند، مدیریت زمان و ادله، حدود اختیار داور و الزامات دادرسی منصفانه بررسی می‌کند. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که حقوق ایران، با وجود پراکندگی مبانی و اختیارات مربوط، ظرفیت‌های قانونی و قراردادی لازم برای اعمال مدیریت حرفه‌ای جریان رسیدگی را در اختیار داور قرار داده است؛ با این حال، نبود استانداردهای روشن، مانع شکل‌گیری مدیریت منسجم و قابل پیش‌بینی رسیدگی است. بهره‌گیری از تجربه‌های پذیرفته‌شده بین‌المللی و سازمان‌دهی ظرفیت‌های موجود می‌تواند به توسعه مدیریت حرفه‌ای پرونده در داوری ایران کمک کند. در این چارچوب، الگوی «داوری هدایت‌گر»، که به‌تازگی در حقوق داوری ایران مطرح شده است، می‌تواند به‌عنوان چارچوبی برای اعمال و هماهنگ‌سازی این ظرفیت‌ها و تقویت مدیریت فعال و حرفه‌ای جریان رسیدگی مورد استفاده قرار گیرد. برای دریافت فایل کامل و رایگان مقاله علمی فوق با این آدرس مراجعه کنید: https://zenodo.org/uploads/21932778